چند وقت پیش ها یک روایتی شنیدم که این شب ها بدجور با روح و روانم بازی میکنه، یه اهلِ دلی میگفت: وقتی دیگه مطمن میشن شیری که بچه یتیما هم میارن کارساز نیست.کسی میره به مردمی که پشت در خونه ی حضرت علی بودن میگه برید،دیگه هیچی فایده نداره.برید دور آقا خلوت شه. بعدِ یه چند ساعت امام حسن علیه السلام میانادامه مطلب

نمیدونم چرا به تعادل نمی رسم؟

تو این جور فضا ها نوشتن سخته،مثِ پیج اینستای بی در و پیکر می مونه

که دُرُست بعد از اینکه استوریِ عزیزتو میزاری ،مجبوری پاکش کنی....

خلوتِ دفترِ آبی با ماهی قرمز کوچولوی روشو عشق است:)

اینجوری پیش بره پس فردا کتابم چاپ کنم نمی دم کسی بخونتش:)

خلاصه که الان دلم میخواد یه چیزی بزارم.

اما نمیشه ...

همه ی انحطاط اخلاقی اش بخاطر همین بود.بهتر بود هر گناهی را که مرتکب می شد فوری مجازاتش را هم می کشید.

مجازات،آدمی را تطهیر می کند.دعای بشر به درگاه خداوند باید بیشتر به جای « گناهان مارا عفو کن» ، «ما را به سزای اعمال زشتمان برسان باشد».

قسمتی از یه کتابِ عجیب :)

یک جمله ای شنیدم امروز بدجور به جلز و ولزم انداخت:

مادر سر سفره ی افطار همینطور یهویی نقل کرد که امام زمان از اینکه کمی ساعت نماز خواندنمان عقب برود اشک میریزند چه برسد به وقتی گناه می کنیم.

اصلا آتش گرفتم، درلحظه گویی وجودم روی هم آوار شد.

آقاجان، من یکی که ارزش اشک های شما را ندارم...

اینکه صدایت را میشونم قلبم شروع میکند به تند تپیدن،

یا عکس هایت را که مرور میکنم گاهی دلم میخواهد از شدت دوست داشتنت بال درآورم و گاهی ناگهان بغض دلتنگی ام پاره میشود،

یعنی چه؟؟

به من بگو چگونه میتوانی اِنقدر ساده با روح و روانم بازی کنی ؟

آن هم با فاصله ی زمانی حدودِ نیم قرن؟

محبتت چگونه در من ریشه دوانده امام ِ جان ها؟

دلم میخواهد برایت بنویسم از غمِ فراموشی ساختار فکریت ،

یا کوسِ پیروی از تو و انقلابی بودن سر دهم و حرف ها گنده تر از دهانم بزنم.

اما

من خیلی کوچک تر از این چیز هام!

این ها دغدغه ی من نیست...

همه ی وجودم دارد در حسرت شنیدن صدایت میسوزد، اینکه با آن لهجه ی شیرین و دوست داشتنی ات سخن برانی و برایم از ایوان جماران دست تکان دهی،

و کم مانده باشد من از شدت گریه پای کلماتت جان دهم،

دُرُست مثل بغل دستی ام

و مثل تکِ تک افراد حاضر ...

روحم داشت زیر پوستم کش و قوس می امد تا درست در قالبش جا شود ،درست مثل وقتی که میخواهمم یک دست کش دست کنم .اما جا نمی شد حس کردم روحم دارد از چشمانم بیرون می زند معلوم نیست دیشب در خواب کجا سیر کرده که حالا اول صبحی در جسمم جا نمیشود ادامه مطلب